ผมรับไม่ไหวหรอก ถ้าใครต้องหายไป
คิดแล้วคงเสียใจ ฟูมฟายจนไม่รู้สึก
ที่อยากจะมีชีวิต
คงไร้ซึ่งความยินดีกับทุกสิ่ง
ห้องนี้คงเงียบเกิน
เกินไปที่หัวใจ ของผมจะรับมัน
และแบกเอาไว้แค่เพียง คนเดียวมันคงไม่ไหว
ถ้าเธอต้องลาไกล
สลับให้ฉันมันเป็นคนที่ต้องหายตัว
จากเธอ เป็นฉันเองที่ไม่ต้องเสียใจกับการหายไปของเธอ
เพราะโลกใบนี้มันคงไม่น่าอยู่อีกแล้ว
ถ้าต้องทนอยู่อย่างนี้ ที่ไม่มีเธอ
และฉันที่เห็นแก่ตัว
ฉันเข้าใจอยู่เสมอ
แต่มันไม่ไหวจริงๆ
ถ้าต้องมีคนทิ้งกัน ให้เป็นฉันที่ทิ้งเธอ
ก็คงดีซะกว่า
หากมีดาว สักดวงที่เป็น
สถานีสุดท้ายของเธอ
ฉันคงเกลียดดาวที่เอาเธอไป
เพราะรักเธอมากเพียงใด
เกินจะอธิบาย ให้ใครเข้าใจ
เบิกทางให้ฉันขึ้นไปแทน
ได้มองลงมาดูเธอก็คงจะดีกว่า
แหงนมอง เพราะคงทำใจไม่ไหว
ถ้าต้องเห็นภาพเธอจากไปแบบนั้น
แม้ปลายทางเธอเป็นดาวศุกร์ที่สวยงาม
จันทร์ใดๆ มันไม่ได้สำคัญ
ภาวนาให้เธออยู่กับฉันตลอด แต่ไม่มีทาง
ถามดาว ถ้ามันเป็นตัวเราที่ลับไกล
พอจะเป็นไปได้ไหมฉันอยากจะรู้
แม้ปลายทางเธอเป็นดาวศุกร์ที่สวยงาม
จันทร์ใดๆมันไม่ได้สำคัญ
แค่ตัวฉันได้อยู่กับเธอวันนี้
ที่เดิม